Mühendislik öğrencisi olduğumdan beri aynı sorunun etrafında dönüyorum. Bu, hikâyenin uzun hâli.
1999 depreminden sonra arkadaşım Bade Küçükoğlu beni çadırlarda yaşayan çocuklarla çalışmaya sürükledi. Onlarla hareket ve dans çalıştık; sonunda İstanbul’a, Boğaziçi Üniversitesi’ne gelip sahne aldılar.
Çok bir şey yapmadım ve doğrusu istediğimden azını hatırlıyorum. Kalan şey duyguydu: ne kadar büyük bir ihtiyaç olduğu, sanatın ne kadar şey yapabileceği ve bizim ne kadar donanımsız olduğumuz.
Üniversiteye dönünce okul öncesi eğitimde hareket ve müzik üzerine bir ders buldum. Başka bir bölümün ikinci sınıf dersiydi ve bende olmayan bir ön koşulu vardı; beni almadılar.
Bunun üzerine hem kendi bölüm başkanıma hem de okul öncesi eğitim bölümünün başkanına yazıp ne yapmak istediğimi ve dersin benim için neden önemli olduğunu anlattım. Kabul ettiler. Okul öncesi eğitim programındaki on iki kadının arasındaki tek erkek olarak, Ani Eryorulmaz’ın dersinde okudum.
Yaptığım en iyi şeylerden biriydi. Çocuk gelişimi, çocuklukta hareket ve müzik, ardından Orff yaklaşımı, sonra da bir anaokuluna gidip gözlem yapmak ve bir proje yürütmek. Dört yıl elektrik mühendisliğinden sonra bana gerçek bilim gibi geldi.
Derse girebilmek için yazdığım mektup hâlâ duruyor.
University of Maryland’de Net Impact kolunun eş başkanıydım.
Virginia’da, Richmond’da, Art 180’in yönetim kurulunda görev yaptım ve gönüllü koordinasyonunu üstlendim — aşağı yukarı 2004’ten 2006’da Türkiye’ye dönene kadar. Art 180, zor koşullardaki gençlere kendi işlerini üretip sergileme imkânı veriyor. Genç bir Türk için sıra dışı bir yerdi ve evet dediğime en çok sevindiğim şeylerden biri. Bu yılın sonunda kapanıyorlar.
İstanbul’da otantik bir Montessori anaokulu işleten bir veli kooperatifi. İngiltere’den Montessori değerlendiricileri tarafından akredite edilmiş, İngilizce konuşulan bir ortam ve gelip işin ucundan tutan velilerin ayakta tuttuğu bir topluluk.
Yaklaşık on beş yıl sürdü ve bu yıl kapanıyor. Kooperatif okul kurmayı düşünen birine anlatabileceğim çok şey var — veli taahhüdü pratikte nasıl işler, ne kırılır, ne tutar.
Bir grup gönüllü ve öğretmenle Alternatif Eğitim Derneği’ni kurduk. Hiçbir zaman yeterince aktif olamadık ve sonunda kapandı.
Eşimle birlikte kendi çocuklarımız için bir ilkokul kurmayı da denedik. Birkaç ülkeye gidip okul gözlemleri yaptık, ne istediğimizi netleştirdik ve sonra gayrimenkulde takıldık. Orada durdu.
İkisini de anlatıyorum çünkü benzer bir şeye niyetlenen birinin bu girişimlerin çoğu zaman nerede tıkandığını bilmesi gerekir.
Hepsi LearnButWhy’a akıyor — eğitimciler ve bir öğrenme ortamı kuran herkes için bir platform ve topluluk. Yazdıklarımın çoğu writing sayfasında (İngilizce). Aynı hikâyenin hareket tarafı ise movement sayfasında (İngilizce).
Bir okul kuruyorsanız, bir kooperatif yürütüyorsanız ya da bir okulu içeriden değiştirmeye çalışıyorsanız bana yazın. En çok konuşmayı sevdiğim konu bu.